Had ik vaker gehoord. Bulderend van een preekstoel bijvoorbeeld. Sjonge, wat een enthousiasme voor Jezus. Om bang van te worden. Maar dat is nu eenmaal een taal die aanspreekt. Als je jong bent. Maar dan komt het moment dat je erover gaat nadenken. Op het moment dat de ‘voorganger’ het vertelt klinkt het nog mooi, geloof ik het zelfs, maar bleef meestal niet echt iets hangen. Hard, nierzoet, evangelie. Niks Geestelijk zuchtje, maar beng, beng, lep, slap.
Geliefd was: je identiteit is in Christus. Ik voel nu iets in mij opkomen dat ik niet kan neerschrijven. Iets als ‘pappen en nathouden’. Mooie woorden, maar net als bij drugs, het werkt altijd maar even. Niet opgeven, volgende week is er weer een zondag. We overleven het wel. ‘Maar onze identiteit is in Christus.’ Je zou het er een week mee moeten, kunnen doen.
Afgelopen weekend las ik over een Russische priester die zeer veel aanhang had (helaas op jonge leeftijd vermoord). Hij zei: vergeet de afgelopen eeuwen, het christendom moet nog beginnen. Ik geef hem gelijk. Kijk om je heen. Wie neemt serieus: je naaste liefhebben als jezelf? Het christendom van Jezus moet nog beginnen.
Hoe kan dat nu? Nou, door al die bulderende dominee, sprekers, predikers, evangelisten die vertellen over God. Mooie verhaaltjes. Echt, het zijn ook mooie verhalen. In de Bijbel staan heel veel mooie verhalen. Maar ga je daarvan je naaste liefhebben. Als jezelf?
Ik kreeg een mailtje van een wel erg wijze jonge vrouw. Ze had overwogen in een klooster in te treden. Totdat haar iets duidelijk werd. Niet ik hoef in het klooster in te treden, uiteindelijk gaat het erom dat God bij mij intreedt en ik hem de gelegenheid geef zijn eeuwige gelofte af te leggen. Ik ken haar verder niet, maar ik stel me zo voor dat ze vanaf dat besef als het ware door het leven zweeft. God is immer ingetreden.
In mijn hoofd zingt de zin: je identiteit is in Christus. Ik word wel eens gek van dat woord. Identiteit. Naar de filistijnen ermee. Maar toch niet, als ik die wijze jonge vrouw goed begrijp. Ik heb iets nieuws geleerd, de kern van het ware christendom (voor de meesten klinkt dit waarschijnlijk als cliché). Komt ie: ik vind mijn ware zelf (identiteit) als ik God toelaat in mij te treden, dan kan ik Hem leren kennen (Jezus volgen) en zal ik steeds meer zicht krijgen op de zelf die Hij voor mij in gedachten heeft. Als ik God leer kennen kan ik mezelf (mijn foutieve beelden van mijn zelf) loslaten. Hoe meer hij intreedt hoe meer ruimte er in mijn hart is voor anderen, voor liefde. Dat is wat Christus heeft gebracht: hij bracht God en verloste mij van mezelf en gaf me mijn echte zelf.
Tenzij die bulderende dominees dit altijd bedoeld hebben, maar ik had het zo nog nooit gehoord.
Op de wijze vrouwen!
Tags: God, spiritualiteit
