zwijgen

Waarom je wat meer moet zwijgen over g.o.d.

Meer en meer raak ik ervan overtuigd dat Christian Wiman een mysticus is. Want hij gaat in Mijn heldere afgrond steeds opnieuw naar het grensvlak waar hij op een of andere manier een Godservaring opdoet. Om vervolgens terug te keren, te stamelen en te zwijgen…

Ik had het geluk Wiman te interviewen toen hij enkele dagen in Nederland was. Inmiddels had ik begrepen dat het geloof voor hem onzegbaar is. Hij zei dan ook: ‘ik wilde een boek maken waarin de naam van God helemaal niet voorkwam’. Dat is niet gelukt. Tot zijn spijt. Hij vindt God maar een weinig zeggend woord.

De taal van het geloof is zwijgen. Dat schrijft Wiman. Aan de kern – dat is de ontmoeting, de verbinding tussen jou en je schepper – zijn geen woorden te geven. We begrijpen niet wat daar gebeurt. We zien het niet. We kunnen er geen greep op krijgen. Vandaar het advies: zwijg.

zwijg en laat toe

Maar och wat wordt er veel gesproken over dat geloof. Over God. Over die ontmoeting met hem – en hoe dat alles verandert. Ook hier weer. Het is niet anders, zei Wiman. We willen er toch iets over kwijt. Zo is het. Maar voorzichtig, zwijg er minstens zoveel over. Alleen dan kun je het werkelijk toelaten.

Wat dan? Wie? God? Een aanwezigheid?

Het kan zijn dat je jezelf in de stilte opent voor God en er gebeurt niets (gefeliciteerd!). God blijft altijd onverwachts. Gebruik dan Gods zwijgen als ruimte om jezelf leeg te maken van alle beelden die je over hem hebt. Zodat er ruimte ontstaat waarin God zichzelf kan zijn.

En weet je dan wie of wat hij (zij, het) is? Zou je er dan wel over kunnen spreken? Nee. Hij blijft onzegbaar en ongrijpbaar.

2 gedachten over “Waarom je wat meer moet zwijgen over g.o.d.

  1. Het zwijgen is altijd maar één kant van het verhaal – zelfs met radicaal protestants-pietistische wortels, zoals bijvoorbeeld de Quakers in de 17e eeuw. Juist het spreken is ons typische vermogen waarmee we het geestelijke kunnen incarneren in de wereld waarin we leven en daarom moeten we dat vooral ook doen. We kunnen niet anders dan beelden scheppen, maar die doen wel het werk om van het universele mysterie een belichaamde wereld te maken. De kracht schuilt erin dat beelden of woorden zoals ‘God’ geen zelfstandige naamwoorden worden, maar ‘namen’, dat wil zeggen, dat je het gebruikt als interpretatie van je spirituele ontmoeting. Alleen woorden zijn in staat om een toegang vanuit ons belichaamde bestaan naar de geestelijke wereld te maken. Zonder woorden doen we geen recht aan ons belichaamde zijn-in-de-wereld en wordt mens-zijn wel heel erg moeilijk. Ik zou zeggen, we moeten niet zwijgen, maar interpretaties of betekenissen die woorden voor ons hebben durven uit te wisselen.

  2. Is Wiman’s hele tour en jouw verslag niet eerder bewijs van het tegendeel? Zwijgen als betekenis van het woord ‘God’ is een heel sterke uitdrukking van precies dat woord. Het zwijgen zelf is altijd maar één kant van het verhaal – zelfs met radicaal protestants-pietistische wortels, zoals bijvoorbeeld de Quakers in de 17e eeuw. Juist het spreken is ons typische vermogen waarmee we het geestelijke kunnen incarneren in de wereld waarin we leven en daarom moeten we dat vooral ook doen. We kunnen niet anders dan beelden scheppen, maar die doen wel het werk om van het universele mysterie een belichaamde wereld te maken. De kracht schuilt erin dat beelden of woorden zoals ‘God’ geen zelfstandige naamwoorden worden, maar ‘namen’, dat wil zeggen, dat je het gebruikt als interpretatie van je spirituele ontmoeting. Woorden hebben kracht en die moeten we ook benutten. Alleen woorden zijn in staat om een toegang vanuit ons belichaamde bestaan naar de geestelijke wereld te maken. Zonder woorden doen we geen recht aan ons belichaamde zijn-in-de-wereld en wordt mens-zijn wel heel erg moeilijk. Ik zou zeggen, we moeten niet zwijgen, maar interpretaties of betekenissen die woorden voor ons hebben durven uit te wisselen!

Geef een reactie