pexels-photo_52a

Mysticus: God vermorzelt

Is het niet de ervaring van iedere gelovige? Je wilt met God in contact staan, maar wat je ook probeert, het ontglipt je. Wat doe je dan? De mysticus zegt: ga in dat onvermogen staan en wacht.

Ik sprak vorige week met professor Hein Blommestijn. Hij weet alles van christelijke mystiek. Wat hij ook zei, ik dacht: ja, ja, ja! De vraag wat een mysticus is stond centraal.

Hij zei: ‘Wij hebben allemaal een trekinstinct [geweldig woord!]. Een baby heeft daar nog weet van, waardoor die altijd gericht is op God.’ Het is weten, voelen, ervaren tot in het diepst van je zijn dat je leven voortdurend door God gemaakt wordt.

(meer…)

photo-1447876844379-695f55d219e0_e32

Retraites 2017

In 2017 ga ik verschillende retraites organiseren. De eerste twee zijn in januari en maart. We trekken ons terug in het mooie klooster in Huissen, waar nog altijd een vitale groep dominicanen woont. Gesprekken, meditaties en vooral de stilte zullen ons even helemaal doen vergeten wat ons dagelijks bezighoudt.

De eerste retraite is van 13 tot 15 januari. Deze retraite is geschikt voor iedereen die eens wil kennismaken met stilte, het klooster en een retraite. Maar ook als je deze ervaring al hebt, ben je van harte welkom.

De tweede retraite is van 10 tot 12 maart. Het thema is: de vrede van je hart. We stellen onszelf de vraag: am I at peace? We zullen een deel van de retraite in stilte doorbrengen.

Hier vind je meer informatie.

326H_55d

Dieper in de eenzaamheid van Murakami

Overtuigend surrealisme, dat typeert het oeuvre van Japanner Haruki Murakami. In Mannen zonder vrouwen blinkt hij er opnieuw in uit. Een longread over deze nieuwe verhalenbundel en de vraag naar wat Murakami zo onweerstaanbaar maakt.

Ik las mijn eerste Haruki Murakami (1949) toen ik drie maanden met mijn vrouw in Congo woonde. Dat was niet alleen een ander land, ik waande me er op een andere planeet.

We woonden in een stad in het noordwesten van Congo en nergens in de omgeving, nooit in het alledaagse leven van de Congolezen, zag ik een punt uitsteken waaraan ik mijn leven kon vastknopen. Dus las ik, en schreef ik; en zo wist ik weer wie ik was. Norwegian Wood van Murakami hielp me bij mezelf te blijven. En is dat niet veelzeggend? Een Japanner bood een Nederlander in Afrika houvast.

Ik ben niet de enige. Murakami behoort tot de schrijvers met een grote schare fans. Ze liggen voor de deur van de boekhandel als er een nieuwe roman verschijnt. Ieder kruimeltje tekst wordt verslonden, in 42 talen. Hij trekt jonge lezers aan zich, maar ook ouderen. Japanse, maar vooral westerse. Hij vertelt verhalen, waarin nieuwe verhalen oppoppen, die weer leiden tot andere verhalen en verhalen-in-verhalen. Over alledaagse thema’s (meestal liefdesrelaties), maar altijd met een bizar sausje. Jaarlijks tippen de bookmakers hem als grote kanshebber op de Nobelprijs voor literatuur. Wie Murakami nog niet gelezen heeft, mist een belangrijke en vernieuwende stem in de literaire wereld.

(meer…)

Michael Phelps

Olympische Werken – gedachten over sport

Wie De Reünie met de olympiërs van 2000 heeft gezien, is waarschijnlijk net als ik gaan twijfelen aan de juistheid van het woord spelen in Olympische Spelen. Vooral het verhaal van judoka Edith Bosch was stuitend. De vernauwing van de wereld tot louter zichzelf en haar prestaties ging zo ver dat zelfs haar moeder haar niet meer herkende. Haar streven naar goud had niets meer te maken met het spel waar ze ooit verliefd op werd.

Ik pleit voor een nieuwe naam. Het moeten de Olympische Werken worden. Het is jammer, maar sporters zijn geen voorbeelden van levenskunstenaars. En door aan hun grootste toernooi de term ‘spelen’ te hangen, verspest de sport bovendien iets voor ons.

Dat zit zo. Je kunt de dingen in het leven op twee manieren zien. Er is werk en er is spel. Het eerste heeft instrumentele waarde, het laatste intrinsieke waarde. De werken (instrumentele waarde) doen we omwille van iets anders – huis betalen, gezin onderhouden, vakantiedagen sparen. Het doel van werken ligt niet in de activiteit, maar in wat de activiteit mogelijk maakt. Spelen daarentegen heeft intrinsieke waarde. Het doel ervan ligt besloten in zichzelf. De activiteit heeft waarde op zichzelf, ongeacht de waarde die er eventueel door beschikbaar komt.

De olympiërs leren ons helaas niet wat spelen, eerder wat werken is.

(meer…)