“Totaal geen vrees voor het heil van de mensen. God is liefde. Voor hen die dit weten, ligt daar alles in gegeven. Wat degenen betreft, die nooit iets van God geweten hebben: om hen te bezoeken is Jezus op Paaszaterdag neergedaald ‘in de onderste regionen van de aarde’. Hij heeft elk mens die vóór Hem de dood was ingegaan benaderd. En dit bezoek aan degenen die Hem niet kennen, vervolgt Hij nog steeds, ieder uur opnieuw.” — Frère Roger.
De vluchtkerk wijst ons op het trauma van onze tijd: de onzichtbare mens die in eenzaamheid door ons ‘systeem’ dreigt te vallen. Het is mooi te merken dat vele mensen zich inspannen om dit trauma te verminderen. En voor ieder die zich nog steeds ongemakkelijk voelt ‘omdat ik nog niets heb gedaan voor die vluchtkerk’: er is nog genoeg te doen op andere plekken.
Vorige week zag ik Detachment. Een film over een docent en een klas vol ontspoorde kinderen. Alle kinderen hadden moeite met functioneren en op de een of andere manier uitte zich dat vaak bijzonder agressief. Letterlijk. De leraren werden tot wanhoop gedreven.
Iemand twittert vandaag: ‘Waarom kan ik warm douchen, in een warme auto stappen en nu weer in een warme kamer werken en zoveel anderen niet?’
Ja, waarom? Dat is een goede vraag.
Over die vraag lezen Lianne (mijn vrouw) en ik alweer een tijdje een boek. Na het eten pakken we De vraag van Reinier Sonneveld er even bij. Waarom is er lijden? Niet het allerbeste tijdstip, je moet je aandacht er goed bijhouden, maar het gaat.
Goede Vrijdag vind ik een moeilijke dag. Het is zo geladen. Vooral met ‘hij stierf voor mij’ heb ik moeite. Want wat gebeurt er dan precies aan het kruis? Een soort handjeklap met de zonde? En als er betaling nodig is voordat er vergeving is, wat is dat dan voor vergeving? Moeilijk, moeilijk. Deze moeite legde is vorig jaar op Goede Vrijdag voor aan een monnik (van 92) van de Sint Willibrodusabdij. Hieronder een deel van het gesprek.
Ik vind het een moeilijk feest, omdat ik het gevoel heb dat het iets met mij moet doen.
“Je moet dingen niet geïsoleerd zien. Er wordt helemaal niet verwacht dat ik in tranen uitbarst bij deze viering. Daar voel ik ook helemaal niets voor. Het is een herinnering aan wat Jezus heeft gedaan om ons vrij te maken; dat wij verrezen zijn. Op de allereerste plaats vieren we onze eigen verrijzenis. Dat heeft hij met zijn leven betaald. Daar kan je bedroefd over zijn, het is natuurlijk al gruwelijk genoeg, maar je moet vooral dankbaar zijn.”
Wat als dat niet zo is? Er wordt wel gezegd dat ik vrij ben gekocht, maar vrij waarvan?
“Weet je dat niet?”
