Sinds een paar maanden hebben wij een groentetas. Voor ons zo min mogelijk gewassen van een Afrikaanse boer die op dezelfde manier kijkt naar zijn boontjes als de verloren zoon naar de schillen voor de varkens. Lekker, goed, voedzaam, maar helaas, niet voor hem.
Vorige week vrijdag publiceerde het Nederlands Dagblad mijn essay over de tas en het wereldvoedselvraagstuk en een soort van christelijk antwoord. Lees hem nu hier.






