“Totaal geen vrees voor het heil van de mensen. God is liefde. Voor hen die dit weten, ligt daar alles in gegeven. Wat degenen betreft, die nooit iets van God geweten hebben: om hen te bezoeken is Jezus op Paaszaterdag neergedaald ‘in de onderste regionen van de aarde’. Hij heeft elk mens die vóór Hem de dood was ingegaan benaderd. En dit bezoek aan degenen die Hem niet kennen, vervolgt Hij nog steeds, ieder uur opnieuw.” — Frère Roger.
Bram Dijkstra maakte deze mooie poster en vroeg hem te verspreiden. Bijvoorbeeld via een blog. Als je op de poster klikt, opent de pdf. Je kunt de pdf ook hier downloaden. Bram verzekerde me ervan dat je de poster met gemak op A3 kunt printen. Voor boven je bureau, op de plee, in de keuken of wat dacht je van de portiek van je flat, de bibliotheek, de kantine, noem maar op.
Wat een domme tegenstelling. Beste christen: sla linksaf voor een missionair leven, klim in de boom en leef in een hut voor het monastieke. Ga je links, let dan op, je zult je hele leven simpel worden van alle ongelovigen die ‘op je pad komen’ en die je steeds weer het evangelie moet verkondigen. Maar klim je de boom in, dan wacht je een saai leven, met jezelf, een paar broeders of zusters. Niet veel aan, wel veilig. Lekker wachten op dat koninkrijk van God.
Als de EO tegenstellingen maakt, dan ben ik niet te beroerd ze nader in te vullen. Je moet voorafgaand aan de discussie uitgaan van stereotypen, het gesprek zorgt voor de nuance.
De vluchtkerk wijst ons op het trauma van onze tijd: de onzichtbare mens die in eenzaamheid door ons ‘systeem’ dreigt te vallen. Het is mooi te merken dat vele mensen zich inspannen om dit trauma te verminderen. En voor ieder die zich nog steeds ongemakkelijk voelt ‘omdat ik nog niets heb gedaan voor die vluchtkerk’: er is nog genoeg te doen op andere plekken.
Vorige week zag ik Detachment. Een film over een docent en een klas vol ontspoorde kinderen. Alle kinderen hadden moeite met functioneren en op de een of andere manier uitte zich dat vaak bijzonder agressief. Letterlijk. De leraren werden tot wanhoop gedreven.
Mijn timeline had het alleen nog maar over #vluchtkerk. Ik ken de geschiedenis van kraak tot opvang niet precies, maar al snel werd duidelijk dat het in christelijk twitterland enkel ging om ontferming over arme illegalen. Er was van alles nodig, tot vervelens toe.
Het toontje waarmee ik dit net heb opgeschreven bevalt u misschien niet, mij evenmin, maar toch scrolde ik zo door mijn twitterberichten. Zucht: weer een bericht over die Vluchtkerk. Nu met roep om wasmachine, verwarming, dekens, computer… Ik weet het zo langzamerhand wel, laat me met rust!
Nog een paar maanden en dan ligt mijn tweede boek in de winkel. Nou ja, mijn, ons. Samen met Heleen Dekens schreef ik afgelopen maanden hard aan een boek, al is maken een beter woord dan schrijven in dit geval. Samenstellen, nog beter. We maakten namelijk een gebedenboek met 366 liturgische gebeden. Voor alle ochtenden van het jaar een gebed. Met opening, zingen, psalm, bijbel, stilte, voorbede, een gebed en een zegen. Eind oktober in de winkel. Het wordt een heerlijk boek, voor mooie momenten op de vroege ochtend. Momenten met God, ook als je zelf geen woorden hebt om te bidden. Die woorden, daar zijn wij afgelopen maanden namelijk hard naar op zoek geweest.
Denk je nu, maar hoe ziet dat er dan uit? Daar heeft de uitgever iets moois op bedacht. Je kunt deze week (tot 24 juni) alvast een beetje ruiken aan het concept. Klik op de cover van het boek en je gaat naar de site waar je de proefweek kun bidden.
En laat weten wat je vindt, nu het nog kan.
Veel mensen hebben moeite met God. Ik vind dat niet zo gek. Er wordt ook veel antireclame gemaakt voor hem. Hij zou bijvoorbeeld een straffende God zijn, een autoritaire man die de mens de strop van de gehoorzaamheid omhangt. Dat beeld staat geloven in de weg.
Anderen vinden misschien dat ze het niet waard zijn om van gehouden te worden, zeker niet door God.
Jezus leert dat de aanwezigheid van God heeft niets te maken heeft met dwang. Van God moet niets en hij geeft zeker geen straf. Veel meer is zijn aanwezigheid een nederig verwelkomen. Zonder zich aan je op te dringen, fluistert hij zachtjes in je hart dat hij er is en van je houdt. Daar hoef je niets mee te doen, hij zal je nooit onder druk zetten. Want als hij zich zou opdringen, hoe kan hij dan verwachten dat iemand hem wil volgen? Het enige wat hij heel de tijd zegt is: “Wees niet bang, ik ben er.”
Je kunt moeite hebben met God en hem afwijzen. Je wilt – omdat je (nog) niet weet wie hij echt is – niets met hem te maken hebben. Maar hem wegsturen lukt niet. Jezus blijft in je hart, als een verstekeling. Een ongewenste gast. En omdat God toch in je hart woont, zal hij aan je deur kloppen. Nee, niet te pas en te onpas. Maar wel op momenten waarop hij ziet dat jij steun en kracht nodig hebt. En het is nooit te laat. Knik zijn aanwezigheid toe, voorzichtig en je zult zien dat hij zijn vertrouwen niet schaadt.
Toen ik ging schrijven over navolging en Benedictus, zag ik al snel een link naar het boek dat ik momenteel lees: Navolging. Hoe kan het ook anders. Dat boek is van de Duitse theoloog Dietrich Bonhoeffer.
In mijn ogen kan je het leven van een benedictijn en de navolging van Christus niet loskoppelen. Weten waarom ik dat vind? Lees het essay dat ik schreef over Benedictus en Bonhoeffer. Met als titel een citaat uit de Regel van Benedictus: Niets stellen boven Christus.
