De hyperige berichtgeving rondom de marathon van Boston ergert me mateloos. Ondanks dat ik van hardlopen houd en tot op zekere hoogte ook van Amerika (Cormac McCarhy, Paul Auster, John Irving etc.), verkrampen de uiteinden van mijn lichaam bij de zoveelste nieuwskop over dader en slachtoffers van de aanslag.

Net zo irritant als al die aandacht voor de vliegtuigen in het WTC.

Ik neem aan dat jullie begrijpen dat ik het wel vreselijk vind wat er is gebeurd.

Maar waar ik me aan erger is aan de journalistiek. Ik ben serieus al een tijdje boos op de NOS en op mijn geliefde nieuwssite nrc.nl. Echt furieus. Bij elke Amerikaanse scheet zijn er liveblogs en schreeuwende koppen. NOS gaat zelfs zover om een ‘held’ met een cowboyhoed te interviewen over hoe hij iemands leven redde.

Is de wereld van deze journalisten dan echt zo klein?

Continue reading →

Ik smijt de sleutelbos hard op het aanrechtblad, trek een biertje uit de koelkast en drink hem in twee teugen leeg. Het huis is koud en stil. Ik been rusteloos naar het grote raam en kijk de levendige straat in. Met mijn vinger teken ik een hartje in de condens op het raam.

Mijn ogen prikken. Ik voel mijn warme paard nog tussen mijn benen. Ik wilde wel, maar het mocht niet. Ze meenemen, ik heb wel plek voor een paar logees.

Over een paar maanden kom ik dezelfde jongens tegen als we een inval doen bij een restaurant of een huis van een niet al te sjofele huisbaas. Illegale arbeiders. We plukken ze van de straat en dan gaan ze weer voor achttien maanden in detentie. Kansloos.

Waar komen ze vandaan? Somalië, Irak, Indonesië  Daar zijn ze gewend met velen te leven in een kleine ruimte. Misschien passen er hier zelfs wel tien in huis. En in alle huizen, maar niemand nam ze mee. Ja, zoiets dat doe je toch niet?

Voor de hoeveelste keer zijn sommigen nu opgepakt? Morgen nog een laatste rondje over het koekamp. Gelukkig zijn ze er dan niet meer. Die ogen, hun blikken. Schaamte rilt door mijn lijf.

‘Sorry jongens’, mompel ik voor me uit. ‘Ik doe ook maar mijn werk.’