Ik ving eens een flard van een gesprek op. Een man van een jaar of vijfenvijftig uitte zijn angst. In zijn kerk zaten studenten en als hij met hen sprak, verbaasde hij zich erover hoe postmodern ze waren. In zijn gereformeerde kerk. En het erge was, ze hadden het niet door.
Zijn opmerking liet mij niet los. Ik was namelijk ineens iets geworden. De onbewuste student had zich omgedraaid en zijn ware gezicht laten zien, een postmodern gezicht. En daar was ik natuurlijk niet blij mee, want dat gezicht maakt mensen bang.
